अंधाराच्या तळाशी दिवेगव्हाण लागले!’ – एका जिद्दी तरुणाचा दिवेगव्हाण ते लंडन प्रवास

ज्येष्ठ पत्रकार संजय आवटे यांच्या लेखणीतून जालिंदर खाटमोडे यांची संघर्षमय सत्यकथा

२८ ऑगस्ट २०२५, मॅक्स मंथन डेली न्यूज:

पिंपरी – “सर, मी जालिंदर खाटमोडे बोलतोय. दिवेगव्हाणचा आहे.” ज्येष्ठ पत्रकार संजय आवटे यांना त्यांच्या गावाच्या जवळच्या दिवेगव्हाण गावातील जालिंदर खाटमोडे यांचा एक फोन आला. योगायोगाने आवटे साहेब त्यावेळी लंडनमध्ये होते. त्यांनी फोनवर बोलत असतानाच समोरच्या व्यक्तीला ‘मी लंडनमध्ये आहे, नंतर बोलू’ असे सांगितले. काही वेळाने जालिंदरचा मेसेज आला, “मी पण लंडनमध्ये असतो! कसं भेटता येईल?” हे वाचून आवटे यांना एकदम धक्काच बसला. कारण दिवेगव्हाणसारख्या छोट्या गावातून आलेला एक सामान्य तरुण थेट लंडनमध्ये पोहोचला, हे त्यांच्यासाठी थक्क करणारे होते.

दिवेगव्हाण ते पुणे – एक धाडसी निर्णय

जालिंदरचा जन्म एका अशा कुटुंबात झाला, जिथे त्याची जन्मतारीखही नोंदवून ठेवली नव्हती. घरात शिक्षणाचे वातावरण शून्य. आई-वडील मोलमजुरी करायचे आणि जालिंदरही अनेकदा त्यांच्यासोबत शेतात असायचा. दिवेगव्हाणमध्ये तेव्हा चौथीपर्यंतच शाळा होती. पण जालिंदरने चौथीच्या केंद्राच्या परीक्षेत गावात पहिला येऊन आपली हुशारी सिद्ध केली. यानंतर, पाचवीपासून तो जवळच्या केत्तूर गावातील शाळेत येऊ लागला. इथेही तो प्रतिज्ञा म्हणण्यात पुढे असायचा. शाळेच्या वेळेनंतर तो शेतात काम करायचा, ट्रॅक्टर चालवायला शिकला आणि डेअरीमध्ये दूधही पोहोचवायचा.

दहावीला ८१% गुण मिळाल्यावर, इतर मुलांप्रमाणे कर्जतला न जाता, त्याने थेट पुणे गाठले. हा त्याच्या आयुष्यातील एक मोठा आणि धाडसी निर्णय होता. पुण्यात आल्यावर त्याला इंग्रजी माध्यमाच्या अभ्यासक्रमामुळे खूप अडचणी आल्या. पण, त्याने हार मानली नाही. तो दिवस-रात्र अभ्यास करत होता आणि जुन्या प्रश्नपत्रिका सोडवत होता. बारावीत त्याला ९२% गुण मिळाले, आणि गणितात तर ९८ गुण मिळाले. या जिद्दीमुळेच तो इंजिनियर झाला.

लंडन गाठले, पण मातीशी नाळ कायम

इंजिनिअरिंगनंतर मंदीमुळे नोकरी मिळणे कठीण झाले होते, पण अथक प्रयत्नांनंतर त्याला एका चांगल्या कंपनीत नोकरी मिळाली. २०१३ मध्ये त्याचे लग्न झाले. त्याच्या पत्नीने त्याला प्रत्येक पावलावर साथ दिली. काही वर्षांनंतर कंपनीने त्याला दोन महिन्यांसाठी लंडनला पाठवले. जालिंदरच्या कामामुळे प्रभावित होऊन कंपनीने त्याचा व्हिसा दोन वर्षांसाठी वाढवला, आणि त्यानंतर तर तो पत्नी आणि मुलासह लंडनमध्ये स्थायिक झाला. आज त्याला लंडनमध्ये एक चांगले पद आणि उत्तम पगार आहे.

जालिंदरच्या डोळ्यांमध्ये आजही नवी स्वप्ने आहेत. भरपूर काम करून, चांगले पैसे मिळवून मुलाला उत्तम शिक्षण द्यायचे आणि नंतर शेतीशी संबंधित स्वतःचा ‘स्टार्टअप’ सुरू करायचा, असे त्याचे स्वप्न आहे.

संजय आवटे यांनी जालिंदरच्या डोळ्यांतील निरागसता आणि साधेपणा पाहून सांगितले, “स्वप्नं तुम्हाला कुठे कुठे घेऊन जातात आणि सगळा अंधार संपवून टाकतात. ठिगळ लावलेली खाकी चड्डी घालून शाळेत जाणारा पोरगा आज लंडनमध्ये समृद्ध आयुष्य जगतोय, आणि तरीही नव्या जगण्याची स्वप्नं बघतोय, हे केवळ त्याच्या जिद्दीमुळेच शक्य झाले आहे.”

© 2025 मॅक्स मंथन डेली न्यूज. सर्व हक्क राखीव.